Vakanties met kinderen zijn een aaneenschakeling van plannen, sjouwen, inpakken… en vervolgens dingen vergeten.
Vandaag: het zwemvest.
Dat ding dat ik altijd bovenaan het lijstje zet met drie uitroeptekens, want zonder is zwemmen voor haar net een tikkie te zwaar.
Dus ja, daar stonden we. Drie kinderen, een zwembad, en één moeder die zichzelf mentaal al zag zeggen: “We blijven maar even, anders kost het haar te veel energie.”
En toch, gek genoeg, gebeurde er iets anders.
Want zonder zwemvest, betekende het dat papa bij haar bleef. Geen meters afstand, geen “ik let van hieruit wel op je”, maar echt naast haar, in het water, samen drijvend in dat blauwe bad dat ineens net zo groot voelde als een meer.
Ik stond aan de kant, eerlijk gezegd een beetje te balen.
Van mezelf. Van mijn vergeetachtigheid. Van dat gevoel dat ik het altijd allemaal perfect moet hebben, voor haar, voor hen, voor ons.
Want dat is wat je als zorgouder vaak onbewust doet: het draaiboek van de dag is heilig.
Tot er dus een scheur in dat draaiboek komt.
En die scheur vandaag? Dat was dus een gat ter grootte van een zwemvest.
’s Avonds, aan tafel, stelde ik de vraag: “Waar was je vandaag het meest dankbaar voor?”
Ik verwacht iets over ijsjes, het glijden van de glijbaan, of misschien wel het warme zonnetje.
Maar zij kijkt op, en zegt met die stille glimlach die alles tegelijk zegt:
“Dat papa bij me was, in het zwembad.”
Bam.
Dat.
Niet het ongemak van het vergeten, niet de beperking van een kortere zwemsessie, maar het feit dat iemand die je liefhebt letterlijk en figuurlijk naast je staat.
Daar kon geen waterglijbaan tegenop.
En toen dacht ik: misschien is dat wel het hele punt.
Wij, volwassenen, zijn druk met ‘hoe het hoort’. Met afvinken, voorbereiden, voorkomen dat iets misgaat.
Maar kinderen? Die zien de gaten in ons plan niet als fouten, maar als ruimte.
Ruimte voor iets anders, iets onverwachts.
Misschien moeten we wat vaker zo kijken.
Niet alleen als zorgouder, maar gewoon als ouder, mens, wandelend hoofd vol lijstjes.
Want soms ligt het mooiste moment van de dag verstopt in het ding dat je vergeten bent.
Dus ja… misschien moet ik voortaan af en toe expres iets niet meenemen.
Niet het zwemvest natuurlijk (laten we het niet te bont maken), maar wel die drang om alles dicht te timmeren.
Zodat er ruimte blijft voor dat onverwachte, dat warme, dat kleine dat eigenlijk groot is.
En als ik het toch vergeet?
Dan weet ik nu: er is een kans dat het juist dát moment is waar ze jaren later nog over vertelt.
En ik, stiekem, ook.
