Sommige dagen beginnen heel onschuldig met alleen een schoolstart en een boterham, en toch weet ik precies hoe het eindigt: ik ren van Sinterklaasviering naar ademhalingstherapie, schuif tussendoor bij een overleg dat eigenlijk voor morgen stond en ontdek halverwege de middag dat ik nog ergens een uitnodiging heb genegeerd die me inmiddels vriendelijk maar dwingend aanstaart vanuit mijn telefoon. Het is de periode van het jaar waarin iedereen tegelijk iets organiseert en mijn agenda zich gedraagt als een rommelig schuifpuzzel die ik maar niet af krijg.
Ik structureer alles, echt waar. Ik heb lijstjes, kleurcodes, herinneringen en zelfs een mapje “niet vergeten” waar ik vervolgens niet naar kijk. Het probleem is niet de planning, het is het hoofd dat erachter hangt. Soms voelt het alsof daar watten zijn gaan wonen, vooral rond de feestdagen, wanneer ik naast cadeautjes ook energie, tijd en sociale verwachtingen probeer in te pakken. Dan sta ik op een willekeurige dinsdag met mijn winterjas half dicht te bedenken of ik nu onderweg ben naar korfbal, fysio of een kerstknutselmoment. Vaak blijkt het een mix te zijn.
Toch is er altijd dat kleine moment waarop het lukt: een diepe ademhaling, een kop thee die net warm genoeg is, en de geruststelling dat alles uiteindelijk wel weer in elkaar valt, ook al is het niet perfect. Ouderschap is soms gewoon koorddansen met een te volle rugzak, en toch komen we er telkens weer.
Twee praktische tips die mij helpen:
- Eén agenda, één waarheid. Niet verspreiden over apps, schriftjes en losse briefjes. Alles bij elkaar houdt je hoofd rustiger.
- Plan ademruimte in als afspraak. Zet het letterlijk in je agenda. Rust telt net zo goed als therapie of school.
Wil je meer praktische handvatten? Dan vind je in mijn Praktische Handleiding Rust in het Gezin precies wat je zoekt.
