Het oefenen voor de musical verloopt ongeveer zoals je je het voorstelt: met veel gelach, een beetje gegiechel en af en toe een kind dat ineens heel serieus wil weten of het erg is als je per ongeluk je tekst vergeet. Maar onder dat vrolijke gedoe zit iets anders te borrelen.
Ze is gespannen. De ene dag zelfverzekerd (“ik ken alles uit m’n hoofd!”), de volgende dag ineens boos omdat haar stem ‘raar’ klinkt of omdat haar rol ‘niet leuk genoeg’ is. De emoties buitelen over elkaar heen: zenuwen, onzekerheid, trots, twijfel. Ze wil dat het perfect is, maar durft zich er niet helemaal aan over te geven. Alles voelt groot, belangrijk en tegelijk ongrijpbaar.
En eerlijk gezegd: dat geldt voor meer dingen deze weken.
Want ineens is het zo ver. Het einde van groep 8. Je weet dat het eraan komt, maar het heeft iets onwerkelijks. Alsof je op een lang recht fietspad rijdt en de bocht ziet, maar ‘m nog nét niet hoeft te nemen.
Je kind zit intussen ergens tussen de euforie van ‘bijna brugklas!’ en het plotselinge besef dat afscheid nemen ook een beetje pijn doet. De musical, het schoolkamp, de laatste toetsjes – het is allemaal net iets te veel én te weinig tegelijk.
Er worden lijstjes gemaakt voor dingen die nog moeten gebeuren. Of nou ja, jij maakt ze. Je kind maakt vooral binnenpretjes met vrienden en scrollt zich een weg door Spotify-playlists voor het afscheidsfeest. Als je vraagt hoe het gaat met de voorbereiding van het eindproject, komt er een schouderophaal gevolgd door “komt goed joh”.
Plannen en emotieregulatie: geen overbodige luxe
In theorie is dit dé fase waarin kinderen leren plannen: werkjes afmaken, voorbereidingen treffen, spullen verzamelen. In praktijk? Wordt het een warboel van vergeten papieren, verloren gymtassen en “moest ik dat vandaag inleveren?!”
Plannen is namelijk een van die executieve functies die zich pas echt ontvouwt rond de pubertijd. En juist nu staat die functie onder druk – want er is óók een hoop emotie te reguleren. Denk aan zenuwen voor de musical, veranderende vriendschappen, en de onzekerheid over wat er straks allemaal gaat komen.
Emotieregulatie draait om omgaan met spanning, teleurstelling, enthousiasme – zonder dat alles explodeert. Maar met een hoofd dat al op de brugklasstand staat en een lijf dat begint te puberen, is dat best een uitdaging.
Wat helpt – een beetje dan
- Maak het klein
In plaats van te vragen of alles al geregeld is, kun je beter vragen: “Wat is het eerste wat je nu zou kunnen doen?” Een tas inpakken klinkt onoverzichtelijk. “Wil je vandaag je slaapshirt even zoeken?” is te behappen. - Verwacht chaos en wees verbaasd als het soepel gaat
Dit is geen periode van structuur en overzicht. Het is een mix van hooggespannen verwachtingen, chaotische agenda’s en kinderen die zich groot willen voelen maar zich soms ineens heel klein gedragen. Dat hoort erbij. - Lach waar je kunt (en adem als dat niet lukt)
Sommige ochtenden eindigen in stress over sokken, andere in slappe lach bij het oefenen van een dansje voor de musical. De ene dag barst ze in huilen uit omdat haar haar niet goed zit, de volgende dag loopt ze zingend de deur uit. Probeer je niet overal in mee te laten sleuren – of in elk geval niet altijd.
We doen wat we kunnen. En soms lukt het.
Eind groep 8 is een rollercoaster. Niet alleen voor je kind, maar ook voor jou. Je kijkt terug, vooruit, en probeert in het moment te blijven terwijl je je tas inpakt voor het kamp én een afscheidskaart schrijft.
En ergens daartussen, tussen de zenuwen en de Spotify-lijstjes, realiseer je je: we zijn zo slecht nog niet bezig. Zelfs als het script van de musical voor de vijfde keer kwijt is.
